M
"
  • 0%
    • TABLILLA 01. «El poder sistémico»
    • TABLILLA 02. «La amenaza individual»
      • Pág. 31
      • Pág. 32
      • Pág. 33
      • Pág. 34
      • Pág. 35
      • Pág. 36
      • Pág. 37
      • Pág. 38
      • Pág. 39
      • Pág. 40
      • Pág. 41
      • Pág. 42
      • Pág. 43
      • Pág. 44
      • Pág. 45
      • Pág. 46
      • Pág. 47
      • Pág. 48
      • Pág. 49
      • Pág. 50
      • Pág. 51
      • Pág. 52
      • Pág. 53
      • Pág. 54
    • TABLILLA 03. «La amenaza de lo colectivo»
      • Pág. 55
      • Pág. 56
      • Pág. 57
      • Pág. 58
      • Pág. 59
      • Pág. 60
      • Pág. 61
      • Pág. 62
      • Pág. 63
      • Pág. 64
      • Pág. 65
      • Pág. 66
      • Pág. 67
    • TABLILLA 04. «Sueños y presagios»
      • Pág. 68
      • Pág. 69
      • Pág. 70
      • Pág. 71
      • Pág. 72
      • Pág. 73
      • Pág. 74
      • Pág. 75
    • TABLILLA 05. «La proeza: el monstruo Humbaba»
      • Pág. 76
      • Pág. 77
      • Pág. 78
      • Pág. 79
      • Pág. 80
      • Pág. 81
      • Pág. 82
      • Pág. 83
      • Pág. 84
      • Pág. 85
      • Pág. 86
      • Pág. 87
      • Pág. 88
      • Pág. 89
    • TABLILLA 06. «Ishtar y el toro celeste»
      • Pág. 90
      • Pág. 91
      • Pág. 92
      • Pág. 93
      • Pág. 94
      • Pág. 95
      • Pág. 96
      • Pág. 97
      • Pág. 98
      • Pág. 99
      • Pág. 100
      • Pág. 101
      • Pág. 102
      • Pág. 103
      • Pág. 104
    • TABLILLA 07. «Sueños y agonía de Enkidu»
      • Pág. 105
      • Pág. 106
      • Pág. 107
      • Pág. 108
      • Pág. 109
      • Pág. 110
      • Pág. 111
      • Pág. 112
      • Pág. 113
      • Pág. 114
      • Pág. 115
      • Pág. 116
      • Pág. 117
      • Pág. 118
      • Pág. 119
      • Pág. 120
      • Pág. 121
      • Pág. 122
      • Pág. 123
      • Pág. 124
      • Pág. 125
      • Pág. 126
    • TABLILLA 08. «Lamentos y exequias por Enkidu»
      • Pág. 127
      • Pág. 128
      • Pág. 129
      • Pág. 130
      • Pág. 131
      • Pág. 132
      • Pág. 133
      • Pág. 134
    • TABLILLA 09. «El jardín encantado»
      • Pág. 135
      • Pág. 136
      • Pág. 137
      • Pág. 138
      • Pág. 139
      • Pág. 140
      • Pág. 141
      • Pág. 142
      • Pág. 143
      • Pág. 144
    • TABLILLA 10. «Los de las piedras»
      • Pág. 145
      • Pág. 146
      • Pág. 147
      • Pág. 148
      • Pág. 149
      • Pág. 150
      • Pág. 151
      • Pág. 152
      • Pág. 153
      • Pág. 154
      • Pág. 155
      • Pág. 156
      • Pág. 157
      • Pág. 158
      • Pág. 159
      • Pág. 160
    • TABLILLA 11. «El diluvio»
      • Pág. 161
      • Pág. 162
      • Pág. 163
      • Pág. 164
      • Pág. 165
      • Pág. 166
      • Pág. 167
      • Pág. 168
      • Pág. 169
      • Pág. 170
      • Pág. 171
      • Pág. 172
      • Pág. 173
      • Pág. 174
      • Pág. 175
      • Pág. 177
    • TABLILLA 12. «Final»
      • Pág. 178
      • Pág. 179
      • Pág. 180
      • Pág. 181
      • Pág. 182
      • Pág. 183
      • Pág. 184
      • Pág. 185
      • Pág. 186
      • Pág. 187
  • PERO
    dentro de esta posibilidad y de esta ilusionante invocación, se percibe un molesto zumbido, nos asalta una inquietud:

    ¿Estaremos preparados para una sociedad no piramidal, sin jerarquías? 

     

    Soraya y Alfredo se lo preguntan. El/la influencer también se lo pregunta. Todxs nos lo deberíamos de preguntar alguna vez y a todxs nos resultaría difícil imaginar un SÍ como respuesta.

    Ahora, a medianoche, mientras un vehículo que circula por la calle mueve las sombras del techo, tumbadx en su cama de matrimonio no-compartida, y mientras Alfredo y Soraya están igualmente desvelados en su cama de matrimonio sí-compartida, Ñaca piensa en eso, en lo difícil que es imaginar una sociedad sin pirámides. 

    Soraya respondería que SÍ, que es posible. Alfredo que NO.

    Ñaca se levanta descalza/o, bebe un vaso de agua, hace pis y vuelve a la cama; piensa que también respondería SÍ, pero que aunque la respuesta fuese NO habría que seguir; porque merece la pena achatar la pirámide, merece la pena redistribuir riqueza.

      Esto consuela a Ñaca. Es un consuelo tonto de mitad de la noche que le gustaría comentar con Alfredo y Soraya, pero les supone durmiendo, así que lo escribe online y espera a ver si llegan comentarios:

      1 Comentario

      1. Buena cuestión: ¿estaría preparado para una sociedad no piramidal?
        Y si el problema no es la pirámide, sino la distancia económica y social, de privilegios y de fortuna entre la cúspide y la base… Las pirámides son hermosas porque todas ellas forman una unidad. La sociedad post-capitalista actual ha perdido este equilibrio… y cada vez más.

        Responder

      Enviar un comentario

      Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *